1. Mind the art
  2. Poezi

“Historia e një bije k*rve të fortë“, poema e Bukowskit që përshkruan jetën pranë një felini

20170527230605 20170527230438 14408129 1101758359908294 958117939 o

Duke gjykuar nga historia, macet dhe shkrimtarët gjithmonë kanë pasur një marrëdhënie shumë të mirë mes tyre. Ndoshta sepse kanë shumë të përbashkëta? Apo thjesht karakteret e tyre janë të pajtueshme? Ndërmjet të tjerash, macet janë të heshtura, të vetëmjaftueshme dhe të largëta. Këto duken karakteristika që përputhen mirë me zakonet e një individi që e bazon jetën tek e shkruara. 




Ndërmjet shkrimtarëve të mëdhenj që zgjodhën si shok jete një mace qëndron edhe Charles Bukowski, pa dyshim një nga autorët më të njohur të traditës letrare amerikane. Në poemën në vijim ai profilizoi në mënyrë perfekte jetën e përditshme midis një shkrimtari dhe një maceje që, përmbushi atë kriterin tjetër që duan aq shumë shkrimtarët: ishte ajo që shkoi nga rruga te dera e Bukowskit, a thua se ishte ky fati i saj. 




Ndryshe nga tekstet e tjera, “Historia e një bije k*rve të fortë“ është një shkrim pak i njohur. Poema e mëposhtme mund të lexohet edhe si një përpjekje gjeniale për të të bindur për adoptimin e një maceje. 


HISTORIA E NJË BIJE K*RVE TË FORTË


erdhi në portë një natë e lagur e dobët e goditur dhe e frikësuar

një mace e bardhë e vëngërt pa bisht

e mora brenda dhe e ushqeve dhe ndejti

filloi të kishte besim tek unë deri sa një mik u ngjit rrugës sime

dhe e shtypi

çova çfarë mbeti te një veteriner që tha, “shumë për të

bërë s’ka… jepini këto ilaçet… kolona e saj është

shkatërruar, por ishte e shkatërruar që më parë dhe nuk 

e di si u rregullua, nëse jeton nuk do ecë kurrë, shiko

këtë grafi, e kanë qëlluar, shikoni këtu, saçmet 

akoma janë aty… dhe, dikur ka pasur bisht, dikush

ia ka prerë…”


mora macen, ishte një verë e nxehtë, një nga

më të nxehtat në dekada, e vura në dyshemenë

e banjës, i dhashë ujë dhe ilaçe, nuk hëngri,

nuk e preku ujin, unë zhysja gishtin tim

dhe i njomja gojën dhe i flisja, nuk lëvizja

nga shtëpia, kalova shumë kohë në banjë dhe fola 

me të dhe e përkëdhela butësisht dhe ajo më kthente shikimin 

me ato sytë e vëngërt blu të zbehtë dhe kur ditët kaluan

bëri lëvizjen e parë

duke u tërhequr zvarrë me këmbët e përparme

(ato të prapmet nuk i lëvizte)

shkoi deri te shtrati i saj

u ngjit dhe e la veten të binte,

ishte si kënga e një fitoreje të mundshme

të festuar në atë banjë dhe në qytet, unë

i tregova asaj maceje - unë e kisha kaluar keq, jo 

shumë keq, por goxha keq…

një mëngjes u çua, ndali, ra dhe 

vetëm më pa.

“ti mundesh,” i thashë.

vazhdoi të përpiqej, duke u çuar dhe rënë, më në fund

bëri disa hapa, ishte si e dehur, 

këmbët e prapme nuk donin ta bënin dhe ra prapë, pushoi,

pastaj u ngrit.


pjesën tjetër e dini: tani është më mirë se kurrë, e vëngërt, 

gati pa dhëmbë, por eleganca u kthye, dhe ai shikim

në sytë e saj nuk iku kurrë…


dhe tani ndonjëherë më intervistojnë, duan të dëgjojnë rreth

jetës dhe letrave dhe unë dehem e mbaj vëngërroshen time,

macen e qëlluar me armë, të shtypur dhe pa bisht dhe them, “shikoni,

shikoni këtë!” 


por ata nuk kuptojnë, ata thonë diçka si, “ju 

jeni ndikuar nga Céline?”

“jo”, mbaj unë macen, “nga gjërat që ndodhin, 

nga gjëra si këto, për këtë, këtë dhe atë!”


e shkund macen, e mbaj

nën dritën me tym dhe të alkoolizuar, është e qetë, ajo di…


është atëherë kur përfundojnë intervistat

megjithëse ndonjëherë jam krenar kur shoh imazhet

më vonë dhe aty jam unë dhe aty është macja dhe na kanë fotografuar bashkë.

edhe ajo e di që të gjitha janë budallallëqe por që në një formë a një tjetër gjithçka ndihmon.



Top